Befbelg

Bruce Springsteen on cunnilingus; (Spoken intro) “Thank You, Thanks. I’ve been uh, traveling around the country uh, promoting cunnilingus on this tour (chuckles). And uh, it’s the least I can do for my country (chuckles). I hope I’m pronouncing that correctly. And the chances are, if you can pronounce it, you can probably do it”….(Paramount Theatre, Ashbury Park NJ, 26-11-1996. Introduction to: Red Headed Woman. Bron: www@springsteenlyrics.com)

Hij schoor zich staande voor de spiegel. En terwijl hij in gelijkmatige baantjes de scheerzeep in zijn hals verwijderde bedacht Thomas zich dat de mens toch een eigenaardig gewoontedier is. Neem nu scheren; zolang hij zich kon herinneren deed hij dat altijd in één en dezelfde volgorde. Hij begon bovenaan bij zijn linkeroor en deed dan eerst die wang, tot het hem begon te vervelen, dan de snor met venijnige korte haaltjes en met de hoek van het scheermes tot aan, in het neusgat en het altijd lastige kuiltje daar vlak onder. Vervolgens terug naar links voor de kaak, en dan pas naar rechts maar dan wel voor wang en kaak ineens. Als laatste de kin en hals, net als onder de neus altijd van links naar rechts.

Schoenen was ook zo raar. Thomas had al jaren een voorkeur voor gympen, liefst hoog en tegenwoordig het liefste zwart. Het paar dat hij zich onlangs had aangeschaft had halverwege de rij veteroogjes zo’n haakje waar de veter langs geleid diende te worden. Thomas had dat gedaan en de linker aangetrokken. Die zat niet goed. Maar dat lag niet aan de veter en ook niet aan de maat, maat 41 was standaard ok. Hij trok de linker gymp uit en begon rechts. En toen ineens zaten ze wel en Thomas realiseerde zich dat hij waarschijnlijk al een leven lang ongemerkt eerst zijn rechter en daarna pas zijn linkerschoen aantrok. Dus wie weet wat voor malle fratsen ik verder nog heb, zonder dat ik er zelf van weet, bedacht Thomas zich terwijl hij zijn gladde gezicht in de spiegel bekeek. Daarna wisselde hij zijn scheermesje in voor een nieuw exemplaar, zeepte zich in en begon opnieuw.

Voor vanavond wilde Thomas zo glad als mogelijk geschoren zijn. Daarom had hij zich ook niet geschoren in de ochtend, zo’n andere rotsvaste gewoonte, maar had hij bewust gewacht tot het laatste moment, na het avondeten, na de afwas. Nu was het vooral zaak zich niet te snijden, niets zo vervelend als bloed en geen tijd meer om het te deppen of erger nog een pleister, als hij die al in huis had. Maar alles ging goed. Aftershave, niet te veel, kam door het haar en klaar. Thomas knipte het badkamerlicht achter zich uit en liep naar de slaapkamer waar zijn kleding gereed lag op het bed. De strakke spijkerbroek met dito pijpen, het zwarte overhemd met het ska blokmotief in de kraag, zwart-wit gestreepte sokken en de eerder genoemde hoge gympen. Hij koos een effen zwart t-shirt dat nieuw en dus niet vaalgrijs verwassen zou zijn, mocht het er warm zijn en hij zijn overhemd in de loop van de avond uit zou willen doen. Zweten is immers ook niet fijn. Voor alleen een colbert zou het die avond helaas al weer te fris zijn, maar een overjas erover heen, dat was hem veel te benauwd. En dus bleef het colbert thuis en koos Thomas voor zijn zwarte honkbal jasje dat als modieus maar tevens warm genoeg werd beoordeeld voor de tocht terug naar huis vannacht. Thomas trok de huisdeur achter zich dicht en snoof de avondlucht op. Schemering, het mooiste moment van de dag. Het zou nog wel even lopen zijn maar het spel was op de wagen.

Het was een maand of wat geleden begonnen met een melige mail, of eigenlijk was het begonnen met de meligheid die daar nog aan vooraf ging. Erwin was op bezoek, een studievriend van tientallen jaren her die zich jaren en jaren had toegelegd op de geschiedenis van Japan, het Romeinse Rijk en de Tweede Wereldoorlog zonder op één van die drie ooit af te studeren. Het gesprek ging over de grappen die zij als kind met de telefoon hadden uitgehaald, toen dat ding nog een groot grijs apparaat was met een kiesschijf en een draad naar een stekker in de muur -In Thomas’ ouderlijk huis had het ding in de hal gestaan-, wanneer je ouders niet thuis waren. Onbekenden namens de PTT tok-tok-tok laten zeggen en ze dan vragen of ze even wilden kijken of er misschien een ei achter hen lag. Flesjes droog water bestellen, onder rare namen reserveren bij restaurants.

En waar ze zich verder mee hadden vermaakt in de tweede helft van de jaren 70 met een uurtje Toppop en een uurtje Countdown op de televisie, zelf van de radio opgenomen cassettebandjes met dj gelul er doorheen, en de tijdschriften uit die tijd vol met bonnen waarmee je iedereen van alles en nog wat lid kon maken of informatie of spullen kon aanvragen. En wie heeft er niet in die tijd zijn docente Frans een vibrator -massagestaaf in Wehkamp taal en op de foto’s steevast tegen de wang aangedrukt- ter kennismaking doen toekomen of zijn kinderachtige leraar wiskunde lid gemaakt van de Tina, De Boerenpartij of de fanclub van Donny Osmond? Gouden tip: de Tina bestaat nog altijd dus dat kun je alsnog doen. De Nederlandse Spoorwegen gaf in die jaren een blad uit dat Tussen de Rails heette en waarin je je letterlijk door te bonnen heen naar een artikel toe moest scheuren.

”Oh ja die bonnen,” zei Erwin: “Daar hebben we later in mijn studentenhuis nog eens de grootste lol mee gehad. Wij hadden er één van de Koninklijke Marine voor een kennismakingspakket. Nou wij dat ding ingevuld met het adres van ons huis maar op naam van Karl Dönitz! Pakket kwam keurig binnen een week. De brief heeft nog tijden op de koelkast gehangen: Geachte heer Dönitz, wat leuk dat U belangstelling heeft voor de Nederlandse Marine!!… Lachen!!!”

Een goede grap als je tenminste wist wie Karl Dönitz was. Thomas wist wie Karl Dönitz was. “En is die brief er nog?” wilde Thomas weten. Nee eigenlijk wilde Thomas dat niet weten maar het was laat. Erwin had de avond volgepraat. “Nee die zal vergaan zijn in het bier, zoals alles in dat huis verging in bier; het eten, mijn cassettebandjes en mijn langspeelplaten, de stripboeken die ik uit Limburg had meegenomen, anders had mijn moeder ze weggegooid, kleding, matrassen, tapijt, gordijn, werkelijk alles meurde daar op het laatst naar verschraald bier.“ Erwin keek dromerig voor zich uit: “Het was de tijd van mijn leven.”

En daarna had Thomas zijn vriend naar Hollands Spoor gebracht, zijn oude buurt, kon hij op de terugweg meteen even langs zijn oude coffeeshop. Het was over elven toen hij terugkeerde in een stil huis. En dus had Thomas de televisie aangezet, meer als achtergrondgeluid dan om daadwerkelijk iets te volgen. En zo was hij in de eerste herhaling gevallen van de populairste talkshow van het land, het programma dat eerder die avond toen Erwin en hij nog zaten te eten was uitgezonden, en waarin de blonde langharige presentator – de man die zijn ex-vriendin consequent aanduidde als die blaaskaak- ieder onderwerp, ieder kunstwerk en ieder muziekje wist te reduceren tot een itempje van een minuutje of twee. Thomas viel in het gesprek met een Vlaamse eveneens langharige auteur. Het gesprek ging over beffen. De schrijver beweerde hierin een onvolprezen meester te zijn en dat had Thomas aan het denken gezet. Want hoe meet je zoiets? Hoe kun je dat bewijzen? En met de correspondentie tussen Karl Dönitz en de Koninklijke Marine nog in zijn achterhoofd besloot hij er ook een mailtje aan te wagen. Een direct mail adres van de Vlaamse auteur wist hij niet te achterhalen en om de mail naar diens uitgever te sturen, daar dacht hij niet aan. Thomas richtte zijn mail aan het televisieprogramma en dan ter attentie van, hoewel hij eigenlijk niet verwachtte op deze manier ooit antwoord te krijgen. De mail luidde in ieder geval als volgt:

Aan; populair tv-programma, t.a.v. beroemde Belgische auteur, onderwerp: Befbelg.
Geachte grote auteur, al vele jaren hoor ik U in verschillende media opscheppen over uw enorme beheersing van de kunst der cunnilingus, maar dat kan natuurlijk eenieder over zichzelf beweren. Daarom voel ik mij geroepen U uit te dagen tot een duel meesterbeffen. Laat ons in een rechtstreekse confrontatie uitmaken wie hier de meesterbeffer is. Mocht het nodig zijn dat ik mij hiervoor tot Belg moet laten naturaliseren dan ben ik daar gaarne toe bereid. Als Bart Veldkamp Schaatsbelg kan worden, dan word ik Befbelg! Een vriendelijke groet. T.V.

Maar er kwam wel een antwoord. Het kwam een week of twee nadien binnen op zijn privé-mail en was ook indirect. Iemand of iets dat zich het management noemde schreef hem het volgende:

Aan; TV, onderwerp: Befbelg (re).
Geachte T.V., Na ampel beraad heeft de grote Vlaamse schrijver besloten uw uitdaging aan te nemen. Zeer binnenkort zal er gebeft worden om het Belgisch Kampioenschap. Over verdere plaats en tijdstip zult U te zijner tijd op de hoogte worden gebracht. Namens de auteur, het management.

P.S. Een naturalisatie van uw kant tot Belg is wat ons betreft niet nodig. Wij wilden het kampioenschap een open karakter meegeven.

En zo was met horten en stoten een mailwisseling op gang gekomen met betrekking tot de organisatie, het tijdstip en de locatie van het komende evenement en natuurlijk, heel belangrijk, met betrekking tot de spelregels. Die waren aldus een vervolg mail uit België eenvoudig: ‘De strijd zal worden gevoerd over twee rondes. Zodra één van beiden vrouwen haar hoogtepunt bereikt drukt zij de ronde af met een bel. 1-0. Daarna wordt van vrouw gewisseld. Bij gelijkspel, dat wil zeggen dezelfde vrouw komt bij beide beffers als eerste klaar, wint de kandidaat die dat het snelst voor elkaar heeft.’

Maar daar kon Thomas niet mee akkoord gaan. Onder de kop ‘cunnilingus is geen snelheidssport ‘ schreef hij een vlammend betoog terug dat exact dat betoogde; ‘Ik heb meerdere vrouwen in mijn leven meegemaakt die hun orgasme juist probeerde uit te stellen ten einde er langer van te genieten, en haastige spoed is zelden goed.’ Maar de zaak uitsluitend van het oordeel van de te bebeffen vrouw af te laten hangen zou ook een zeer subjectief beeld opleveren, betoogde de tegenpartij. Bovendien bleek de grote Vlaamse auteur sowieso issues met jurysporten te hebben, aldus het management althans. Volgens Thomas was het echter vooral een kwestie van getallen. Wanneer hijzelf en de grote Vlaamse schrijver ieder twee vrouwen op één avond zouden likken bleef de kans op subjectiviteit groot. Maar wat nu wanneer beiden nu eens, zeg duizend Vlaamse schonen voor hun rekening zouden nemen? En stel dan dat 750 van hen de ene en 250 van hen de andere partij zouden verkiezen? Zeg nu zelf dat zou toch al weer heel wat meer duidelijk maken. Maar volgens het management stuitte een dergelijke aanpak op te veel praktische en organisatorische bezwaren. Thomas had op die mail met slechts één woord gereageerd: ‘Jammer.’

Uiteindelijk hadden zij zich tot een quasi moeizaam compromis gepolderd. Het twee ronden systeem en bel zouden gehandhaafd blijven. Dat was ook leuk voor het publiek,- welk publiek?, dacht Thomas- maar daarnaast zou een meerkoppige onafhankelijke en deskundige jury er eveneens een oordeel over vellen. Kwam men er dan nog niet uit dan kon men altijd nog de bebefte vrouwen het eindoordeel laten vellen. Lang leve de open Belgische Befkampioen! En Thomas had zich volledig akkoord verklaard. Hij wist nog steeds niet of hij hier nu met een voortgaande grap te maken had.

Totdat de volgende mail een plaats, een datum, een tijdstip en een adres gaf. De plaats was wonderlijk genoeg Den Haag, een onverwachte thuiswedstrijd dus. ‘Voor een Belgisch Kampioenschap?’, had Thomas niet kunnen nalaten te vragen. Maar het BK Schaatsen is ook decennialang verreden in Eindhoven, bij gebrek aan een ijsbaan in eigen land, dus dan moest dit ook maar kunnen. Thomas kwam het allang goed uit dat hij niet hoefde te reizen voor het evenement.

En nu was het zover. Exact vier maanden na die eerste mail liep Thomas, strak geschoren en gekleed opnieuw in de richting van zijn oude buurt bij Hollands Spoor op zoek naar het adres, een groot en vierkant grachtenpand. Den haag heeft weinig gracht. De stad heeft immers nooit een vesting met poorten gehad en is feitelijk meer een uit zijn krachten gegroeid dorp dan een stad. Desalniettemin waren er in vroeger tijden een hoop grachten zij het niet ter verdediging maar voor transport en tegenwoordig vrijwel allemaal drooggelegd. Maar Den Haag leek vroeger meer op de gemiddelde Hollandse stad dan heden ten dage. Maar hier aan de kade was nog water. Het pand oogde massief en donker. Thomas kon maar moeilijk uitmaken of er bedrijven in gevestigd waren of dat er mensen woonden. Het was in ieder geval wel opgedeeld want het belbord vermeldde na het huisnummer de toevoegingen a tot en met d. Vier bellen, vier naambordjes, bij de bovenste -19d- stond Fa. Gurdian. Er was een cocktailprikker achter gestoken, zo eentje met een vlaggetje. Thomas zag het zwart-geel-rood in horizontale banen, glimlachte en drukte op de bel.

Een intercom knisperde en daarna klonk er een nasale en metalige stem, was dat een bandje? ‘De tijdscapsule, voer uw lidmaatschapscode in op het belbord en daarna de speciale avondcode, dan springt de deur vanzelf open.’, gevolgd door een klik als van verbinding verbroken. Thomas belde opnieuw. Dezelfde stem maar nu gelukkig van een levend persoon: “Ja?”. ”Goedenavond, ik ben Tommy, ik heb geen lidmaatschapscode. Ik ben hier voor de befwedstrijd.” Een korte stilte. “Aha U bent natuurlijk de uitdager! Momentje geduld si’l vous plait Ik kom U beneden afhalen.” klik. Thomas stond op de grijs stenen trap boven de oude dienstingang van het pand die nu als fietsenstalling diende en overwoog zijn opties. Hard weglopen? Nog een snelle sigaret? Maar voor beide was er te weinig tijd want voor hem opende de zware donkergroene eikenhouten deur. In de deuropening stond een man, een centimeter of tien kleiner dan Thomas en een jaar of vijftien ouder. De man droeg een portiersuniform dat grijs was maar afgezet met paars fluwelen stukken zodat het geheel het midden hield tussen een echt portiers uniform en iets uit het theater. Het jasje spande zich om een enorme buik. De man had kort donker haar onder een pet en een enorme druipsnor. Hij schudde Thomas een bijzonder harige hand. In de andere droeg hij een kleine rode lantaarn.

“Wees welkom, ik zal U naar boven begeleiden. Er is in het trappenhuis helaas weinig licht. Volgt U mij maar.” Gezamenlijk beklommen zij de houten trappen en liepen de marmeren overlopen en Thomas was dankbaar voor het kleine rode licht voor hem want het was werkelijk donker en Thomas had last van nachtblindheid. Spoedig waren zij op de vierde waar meer licht was omdat de deur van één van de twee appartementen op een kier stond en het licht van de hal daarachter doorliet. Op die gang kwam een aantal deuren uit, allemaal gesloten. Aan het einde van die gang leidden glazen deuren naar een inpandige zoldertrap. Thomas en de portier namen die laatste trap gezamenlijk -hij was breed en verlicht genoeg- om aan te komen in een kleine half cirkelvormige ruimte afgezet met rood fluwelen gordijnen. Een soort portiersloge of garderobe met boven het gordijn in neon letters: Cabineclub De Tijdscapsule. Verder een tafeltje met geldkist en een stoel naast de intercom vastgeschroefd aan één van de balken en een staand metalen rek voor de jassen. “Wel nogmaals welkom, eh Tommy is het niet? ” Thomas knikte. “Ik zal het management zo verwittigen van uw komst. Wilt U mij Uw jas geven?” Thomas knikte opnieuw en begon zich van zijn honkbal jasje te ontdoen. Hij overhandigde het de portier nadat hij sigaretten en aansteker bij zich gestoken had. De portier stelde zich op naast een koord met een gouden kwast en opende de gordijnen. Thomas stapte de Tijdscapsule in.

Het eerste dat opviel was dat het er warm was en veel ruimer dan dat Thomas zich had voorgesteld. In de gouden eeuw had men op deze zolder een aardige schuilkerk kunnen verbergen maar nu borg de zolder dus een club. De ruimte lag grotendeels links van hem. Rechts een paar deuren; toiletten? Een keukentje? En recht voor hem een lange smalle bar die de zaal in uitmondde in een ronding, niet echt een hoefijzer meer een wandelstok. Schuchter stak Thomas de zolder in de breedte over. Het was zijn bedoeling eerst een cola te bestellen wat niet ging omdat de bar onbemand was. En dus nam hij voorlopig plaats op de kruk aan de uiterste punt van de wandelstok en nam de ruimte nog eens goed in zich op. Hij was in zijn leven met vriendinnen op tal van plaatsen geweest; concerten, tentoonstellingen van Russische modernisten, rare avant-garde films van Spaanse regisseurs, ballet, cabaret en opera en zelfs eens een kerkdienst. Maar een parenclub? Nee zulke vriendinnen had hij nooit gehad. En het laatste wat hij ooit verwacht had was er één solo binnen te gaan -wij hebben geen behoefte aan alleenstaande mannen- maar zo zie je maar weer. Naast de bar, over de gehele verdere lengte van de achtermuur was een weelderig bank gebouwd omgeven door een viertal tafeltjes en wat stoelen. In het midden van de ruimte was een dansvloertje compleet met glitterbal en stroboscoop. Dat vloertje werd nu grotendeels in beslag genomen door een soort van geïmproviseerde boksring. In dat met touwen afgezette vierkant stonden twee smalle lage banken, één met roze en één met mintgroene bekleding. Doe Maar, dacht Thomas. Tussen beide bankjes stond een stellage; een houten paal die uitmondde in een enorm bevallig vrouwenhoofd van papier-maché met lang rood haar. Op een strik op haar hals stond haar naam: Jutta, de vrouwelijke tegenhanger van de Kop van Jut. En dat alles gaf het Open Belgische Befkampioenschap toch een mooi lokaal tintje want Hendrik Jacobus Jut was een Haagse moordenaar die zijn gruwelijke werk -een dubbele roofmoord op een rijke Haagse weduwe en haar dienstmeid- in 1872 had verricht in de Bogt van Guinea, en dat was echt op nog geen steenworp afstand van deze zolder. En naar deze Jut was de kermisattractie genoemd. De muren waren beschilderd met sterren en regenbogen en er hingen lijsten met zonsondergangen, gestileerde tijgers en foto’s van oude soul- en discoacts. Thomas nam zich voor zodra hij wat te drinken had een rondje te maken om te zien wie dat precies waren.

Pas toen Thomas over zijn linkerschouder keek zag hij de cabines waaraan de club zijn naam ontleende. Drie kubusvormige ruimtes, feitelijk hokken van plexiglas, nauwelijks groter dan het tweepersoonsbed dat erin stond en die van de wereld konden worden afgesloten met een glazen schuifdeur en de paarse gordijnen daar achter. De cabines werden verlicht door rood tl-licht zodat het geheel Thomas deed denken aan een miniatuur uitvoering van de peeskamertjes in het straatje dat hier vlak achter de gracht moest lopen, met dit verschil dat deze cabines allen leeg waren. Dat kon niet van de rest van de ruimte gezegd worden. Al in de portiersloge was het Thomas opgevallen dat daar best al wat jassen hingen. Nu zijn ogen aan al dat kleurige licht gewend waren en hij zijn eerste schuchterheid had overwonnen, keek Thomas opnieuw de ruimte rond. Zo’n twintig mensen, mannen en vrouwen zaten verspreid over de tafels en de bar. De vrouwen, zijn moeder zou ze omschreven hebben als volks, het type van wie je groente koopt op de markt, maar dan op een avond uit; veel geblondeerd haar, veel opsmuk en make-up, leken zelfs licht in de meerderheid -een meevaller- en pasten prima in het jaren 70 decor van De Tijdscapsule. Het leek Thomas in ieder geval het decennium waarin de meesten van hen sexueel actief waren geworden. De enige uitzondering leken twee beduidend jongere vrouwen aan het andere einde van de bar, precies in de kromming van de wandelstok. De één was klein en tenger en had lang zwart haar en een tatoeage op haar gebronsde rechter bovenarm. De ander was blond, brildragend en een heel stuk forser. Ze leek ook iets ouder ergens rond de dertig jaar. Thomas hoorde dat ze Engels met elkaar spraken, maar dat leek voor geen van beiden de moedertaal te zijn. Thomas vermoedde dat ze Oost-Europees waren, maar wellicht niet uit het zelfde land en misschien waren zij hier ingehuurd om zich vanavond te laten beffen. En bij die gedachte kreeg Thomas het gelijk nog een stuk warmer. Gelukkig verscheen op dat moment de barman.

“Goede avond en welkom in de Tijdscapsule. Ik ben uw barman. Wat kan ik voor U inschenken?” “Een normale cola graag”. De barman en Thomas keken elkaar aan. “Bent U door het management al voorzien van een drankaart?” Thomas keek opnieuw naar de barman. De enorme snor en het livrei waren verdwenen maar zijn stem verraadde hem. De afgemeten metalige toon van zijn Nederlands waarin zowel iets Haags als iets oorspronkelijk Duits te horen was. Thomas keek naar beneden en zag een man slank als hijzelf. De buik was weg en dus ook een toneelprop want toen Thomas de mans handen zag wist hij het zeker. De barman en de portier waren ontegenzeggelijk één en dezelfde persoon. En op dat moment realiseerde Thomas zich wat hem eigenlijk al eerder maar maar half was opgevallen; die portier was te kwiek geweest op de trap voor een zwaarlijvig persoon van zijn leeftijd. “Ik heb het management nog niet gesproken, ik ben hier voor de wedstrijd”, wilde Thomas antwoorden maar zijn woorden werden onderbroken door een belsignaal en onmiddellijk was de barman verdwenen. Zijn plek werd direct ingenomen door een vrouw die zich als Louise (zeg maar Loes) voorstelde en hem aan zijn cola hielp. “Hier één met suiker, dat wilde je toch? Nou met jouw figuur kun je het hebben.” Een drankkaart was niet nodig zolang Thomas geen alcohol dronk was de cola van het huis. “In dat geval heb ik helemaal geen kaart nodig, want ik drink niet. Kan ik hier wel ergens roken?” Loes maakte een hoofdgebaar naar de glazen deuren nog achter de cabines waar ook een dj-tafel stond. “Achter die deuren is een dakterras, daar mag gerookt worden. Zorg er wel voor dat je je peuken zorgvuldig dooft in verband met brandgevaar.”

Thomas liep langs de tafel, knikte de discjockey, een oudere gekleurde man die -leesbrilletje op zijn neus- zijn koffers met vinyl aan het doorzoeken was toe, glipte het terras op een stak een wietjointje op. Het plaatsje was maar klein en werd uitsluitend verlicht door het rode licht uit de straat diep onder hem. Thomas behept met nul ruimtelijk inzicht begreep dat dit de achterkant van het grachtenpand moest zijn en dat het licht uit de Dobbelstraat afkomstig was, hetzelfde straatje waar hij maanden terug zo merkwaardig was opgehouden in een enorme begrafenisstoet. De uitvaart van Leo uit het café van toen hij nog hier even verderop woonde. Nu viel er afgezien van het rode schijnsel niets te zien, daarvoor zat hij te hoog, maar in de verder stille avond kon je horen dat er daar beneden sprake was van menselijk leven. Achter Thomas’ rug gingen de tuindeuren open. De man van achter de dj-tafel voegde zich bij hem en stak een dijk van een hasj-joint op. Hij nam een flard van zijn muziek mee naar buiten. Don’t let me be misunderstood van Santa Esmeralda. “Lekkere muziek”, zei Thomas bij wijze van groet. De oudere man, zijn leesbrilletje had hij afgezet, gaf hem een zeer brede glimlach. “De lp-versie”, antwoordde hij: “Duurt ruim een kwartier, mooi tijd voor een splifje.” Hij inhaleerde diep, liet de rook bij vlagen uit zijn brede neus ontsnappen en lachte opnieuw. “Vroeger maakte ik in die tijd een wipje.” “Wel, als je een beetje opschiet”, Thomas knikte naar het rode licht beneden hen: “En anders zet ik de volgende plaat wel voor je op. Wij gebruikten daar altijd In-A-Gadda-Da-Vida van Iron Butterfly voor, die duurt nog een minuut langer.” “Ah een kenner, is U zelf diskjockey?” lachte de dj en hij bood Thomas zijn joint aan. Thomas nam één trek en gaf hem meteen terug. Een beetje te zwaar voor een man die zo nog beffen moet. Hij besloot nog een lichtere uit eigen voorraad op te steken en nee hij was geen diskjockey afgezien van wat schoolfeesten lang lang geleden en met die erotische avonturen op In-A-Gadda-Da-Vita viel het ook nogal tegen. Slechts één keer, herinnerde hij zich, was er iets dergelijks voorgevallen. Zij heette Marloes, een vriendin van de zus van de jarige en op Iron Butterfly had hij haar achter de stapel jassen, waar je als dj van dienst ook een oogje op diende te houden gewerkt en uiteindelijk zijn hand in haar strakke spijkerbroek gewurmd. Het witte slipje liet zich maar heel lastig opzij drukken en Thomas had nauwelijks nattigheid gevoeld of de naald van de enig werkende draaitafel had stof gehapt en was gaan dansen over de groeven. Een razendsnelle actie zijnerzijds had een perfect zwoele vervolgplaat op de draaitafel getoverd voor de voortzetting die wellicht geslaagd zou zijn wanneer hij niet vergeten zou zijn de platenspeler eerst van 33 naar 45 toeren te switchen. En toen die ramp gerepareerd was, was het momentum verlopen en Marloes verdwenen. Niet veel later slowde ze voorbij in de armen van Jasper en om die reden had Thomas de rest van die avond alleen nog maar uptempo gedraaid.

De discjockey was klaar met zijn joint en liep langs Thomas om aan de deur te luisteren hoe het met de muziek stond. Santa Esmeralda was zojuist begonnen aan het lange instrumentale tussenstuk dat de Esmeralda Suite heet en feitelijk de schier eindeloze herhaling van één en dezelfde Spaanse gitaar riedel inhield. “We hebben nog even”, merkte hij op: “Een wipje zal niet meer gaan met mijn heup, maar een extra splifje kan nog net.” En hij rolde zich geroutineerd een nieuwe. Thomas bekeek de man aandachtig. Hij kwam hem ergens bekend voor maar thuisbrengen kon hij hem niet. Hij was in ieder geval niet de barman/portier.

“Wil je een hijs van de mijne, hij is wel beduidend lichter.” Thomas stak zijn hand uit naar de man. “Ik heet trouwens Tommy”. De dj nam de joint uit zijn hand die hij tegelijkertijd schudde. “Ik ben Donny”, en toen viel bij Thomas het kwartje. “Jij bent toch niet Donny Stone van Mobey D?” De man zei niets maar uit de grijns die Thomas terugkreeg, begreep hij dat hij dat wel degelijk was. De man haalde een portefeuille uit zijn zak en trok er een oude foto uit. Een jongere Donny poseerde met de drie zwarte zangeressen van Mobey D. voor een grote auto, ergens in Spanje zo te zien. “Ik word niet zo gek vaak meer herkend.” De foto was rood verkleurd zoals zoveel foto’s uit die tijd. De meiden zagen er jong en fris uit en waren in vrijetijdskleding in plaats van podium outfit, maar de band was duidelijk te herkennen. De auto was een Opel Diplomat, groen metallic en met een Keuls kenteken. “Mooie dames”, zei Thomas terwijl hij de foto terug gaf: “Mooie auto ook.” “Die was van Dolf, Gerd’s broer. Hij was onze producer en manager destijds. Hij heeft die foto ook genomen.” “Wie is Gerd?’, vroeg Thomas. Nu keek Donny even verbaasd maar onmiddellijk was die brede grijns er weer. “Ben jij net door de portier binnen gelaten?” Thomas knikte en vroeg zich af of hij over de barman zou beginnen maar Donny was hem voor. “Dan heb je Gerd al ontmoet. Hij heeft je zeker ook al een drankje ingeschonken?’ “Dat was Louise, maar ik dacht al…” En Donny vertelde verder over zijn eerste ontmoeting met de gebroeders Gurdian die destijds een discotheek dreven in Essen. “Ik praat nu over 1970, 1971, we go back ages!” Dat hij daar gewerkt had als danser en discjockey en hoe Dolf later Mobey D. was begonnen terwijl Gerd in de porno terechtkwam. “Ik ben wel eens voor zo’n acteur ingevallen, knetter stoned trouwens. ‘Auch Deutsche Frauen lieben schwarze Schwanzen’ heette dat meesterwerkje of zoiets. Enfin”, Donny nam nog een diepe haal van zijn eigen joint en blies de rook richting het rode licht beneden: “Een Oskar heb ik er niet voor gekregen.”

“Gerd kreeg grote problemen met de belastingdienst in Duitsland, verkaste hierheen en trouwde Louise, jaren geleden al. Hij handelt in van alles en nog wat. De Tijdscapsule is zijn speeltje. Twee keer per maand een vaste parenavond, voor mij een leuke schnabbel. Alles wat ik ooit nog terug verdien aan een Gurdian is meegenomen. En zo af en toe een speciale avond. Ik begreep dat er vanavond een of ander kampioenschap is. Vandaar dat mijn halve dansvloer volstaat met troep.” “Sorry Don dat is dan deels mijn schuld”, zei Thomas: “Ik ben één van de deelnemers.” “Ben jij die schrijver?” vroeg Donny: “Sorry ik ben zelf niet zo’n lezer.” Hij was aan zijn laatste haal toe waarna hij de peuk zorgvuldig doofde in een lege terracotta bloempot: “Brandgevaar.” “Nee “, antwoordde Thomas: “Jij bent hier de VIP, jouw poster hing op mijn jongenskamer. “Maar dan toch wel vanwege de meiden?” wilde Donny weten. Nee dacht Thomas op die leeftijd was ik nog verliefd op Kirsten Vossenberg en op Claudia Hoving, een volwassen zwarte vrouw was voor mijn kinderfantasieën nog net een brug te ver, maar mooi en ook wel spannend had hij ze toen ook al gevonden. Maar dat alles zei hij niet. Hij hield de deur voor Donny open want het was hoog tijd om weer naar binnen te gaan. Thomas omdat hij het koud begon te krijgen zo zonder jas en je wilt zo’n wedstrijd toch niet beginnen met een loopneus en Don omdat nu eenmaal aan alles een einde komt. Zelfs aan de lp-versie van Don’t let me be misunderstood van Santa Esmeralda. 

Binnen was de atmosfeer veranderd en dat had alles te maken met de aankomst van Thomas’ tegenstander, de grote Vlaamse schrijver. Hij zag hem -met zijn lange vettige haar- onmiddellijk aan de tafel het dichts bij de bar en in gezelschap van vijf mensen, twee mannen, drie vrouwen van wie één -een roodharige overjarige hippie- hem duidelijk leek te claimen, haar arm achter zijn rug, haar hand stevig om zijn middel. De schrijver zelf was in gesprek met een man in een zwart Armani-pak -miniem krijtstreepje- , strak achterovergekamd zwart haar -glimmend van de pommade – en een zonnebril met spiegelende glazen, die overigens niet aan tafel zat maar naast zijn veel forsere gesprekspartner stond. Hij hoefde zich maar licht voorover te buigen voor het gesprek. Donny die in één beweging de plaat vervangen had – en in het juiste toerental, hij wel- stootte Thomas aan en knikte in de richting van de man in het zwarte pak. “Daar heb je het management. Als je wilt zieken moet je zo een biertje bij hem bestellen. Daar kan hij helemaal niet tegen.” “Als we hem echt willen zieken moeten we iemand vinden die beneden belletje wil trekken, dan blijft hij zich omkleden.” “Dat gaat niet werken, vrijwel iedereen hier is lid, die komen via de intercom en de deurcode zelf boven. Bovendien zitten we aardig vol. Gerd is panisch voor brand. Zijn discotheek in Essen is destijds afgebrand -nooit afgefikt zeggen tegen een Duitser- en meer dan 30, 35 man hooguit wil hij niet binnenlaten. Het is trouwens ook maar een klein dansvloertje.“ “Ik ga nog wat te drinken halen, kan ik voor jou iets meebrengen?” “Doe maar een biertje en dan houd je een verzoeknummer van me te goed als het maar geen Mobey D. is.” “Nee doe maar Electric Light Orchestra, want die hebben een drummer die Bev Bevan heet, ik zweet het je.” maar Donny had geen ELO.

Aan de bar hielp uiteraard Louise Thomas aan een nieuwe cola en een biertje voor de dj. Even overwoog Thomas direct kennis te gaan maken met het gezelschap aan de Vlaamse tafel maar hij besloot dat moment nog even uit te stellen. Hij had de grote Vlaamse schrijver immers wel onmiddellijk herkend, het omgekeerde was natuurlijk totaal onmogelijk. Thomas wilde die anonimiteit -die hij als een voordeel beschouwde- nog even uitbuiten, de atmosfeer opnemen, zich voorbereiden op de dingen die komen gingen. Maar lang kreeg hij daar niet voor want zodra de man in het pak hem opmerkte maakte hij zich los van de Vlaamse schrijver en kwam op hem af. Voor de derde maal schudde hij de harige hand van de barman/portier, nu manager/barman/portier. Een naam werd opnieuw niet genoemd. De manager keek op zijn horloge. “Nog een klein half uur, dan gaan we beginnen.” De combinatie van stem en spiegelbril maakte hem robotesker dan ooit. “Ik verwacht nog enkele vaste gasten. Hebt U trouwens al kennisgemaakt met uw tegenstander?” Thomas schudde zijn hoofd: “Nog niet.” “Dan zullen wij dat nu eerst doen”, besloot de manager: “Dan kunt U meteen kennismaken met de te bebeffen dames.” Hij knikte naar de twee Oost-Europesen aan de bar die Amanda en Nicole heetten of zich althans zo noemden die avond en uit Roemenië respectievelijk Polen bleken te komen. De grote Vlaamse auteur zat aan zijn fantafel achter een groot glas Duvel. “Dit is Tommy, je tegenstander.” Thomas stak een hand uit die genegeerd werd. De schrijver keek hem met waterige en toch fel grijsblauwe ogen achter de karakteristieke zware hoornen bril aan. “Aha”, merkte hij op: “Het manneke dat ik zo geheel en al zot ga beffen.” Nou, mij zeker niet, dacht Thomas. Zijn tegenstander snoof: “Ge weet toch dat ge geen schijn van kans maakt.” Thomas zweeg. Wat viel er te zeggen? “En, hebt ge daar nu al niets op te zeggen? Zijt ge nu al uw tong verloren?” Zijn tafel bulderde van het lachen en de schrijver nam nog een grote slok bier. “Dat niet”, antwoordde Thomas: “Maar als je het niet heel erg vindt, spaar ik mijn tong nog even.” Het zou het laatste zijn wat er die avond tussen beiden zou worden gezegd.

Een half uur later was het inderdaad zover. Louise riep voor de laatste ronde tot aan showtime en het bar- en dansvloerlicht dempte. Donny liet de muziek, stevige repetitieve funk, langzaam wegsterven en het management nam Thomas bij de arm en begeleidde hem naar de halfronde ruimte voor de gordijnen. Daar duwde hij Thomas een papier onder de neus en een pen in de hand: “Dit nog even tekenen, gaat over geheimhouding van de locatie en zo. Zodat ik ook zeker weet dat dit verhaal nooit geschreven wordt. Er staat ook nog een paragraaf in over filmen maar die is irrelevant voor de avond. Je opponent heeft filmen verboden.” Thomas nam de pen van de manager over en signeerde in hoofdletters: T.O.M.M.Y. zonder verder van de inhoud kennis te nemen. Amanda de kleine donkerharige Roemeense keek leeg voor zich uit maar de blonde Poolse leek het allemaal wel amusant te vinden. De grote Vlaamse schrijver kwam als laatste de voorruimte binnen en zeeg onmiddellijk neer op de enige beschikbare stoel, een hard houten keukenexemplaar, glas Duvel in de hand. Hij ademde zwaar en zweette wat onvermijdelijk leek want hij droeg ondanks de warmte nog altijd zijn leren jack over zijn overhemd. Thomas vroeg zich af of hij het straks tijdens het beffen uit zou doen. En opeens wilde hij die man op die houten stoel daar verslaan. Kampioen worden of in ieder geval niet verliezen van iemand die hij als ouder, onaantrekkelijker en inmiddels ook dronkener beschouwde. Dat zou zijn eer te na zijn. De manager zette zijn spiegelbril af en een hoge hoed op, maar het was niet duidelijk of hij hiermee een vierde personage wilde scheppen of dat dit slechts variatie op het thema was. Hij stelde zich in ieder geval niet opnieuw voor. Hij gebaarde door een kier in het gordijn naar Donny en even later klonk er tromgeroffel door de Tijdscapsule. Het management stapte naar voren. De boksring of liever gezegd de befring lag fel verlicht in het midden en dat was goed; zoveel mogelijk licht, zo min mogelijk geluid had Thomas in een eerdere mail geantwoord op de vraag of hij nog wensen had. Het publiek, inderdaad een man of dertig nu, zat er verspreid in groepjes omheen. In het midden van de arena stond een microfoon. De manager schraapte zijn keel en nam het woord. In de coulissen deed Thomas nog snel zijn horloge af en stopte het in zijn zak want op het podium en tijdens cunnilingus bestaat tijd niet.

“Geachte dames en heren, hooggeëerd publiek. Een warm welkom in cabineclub de Tijdscapsule en wat een bijzondere avond staat ons te wachten, want deze avond hosten wij voor het eerst in de geschiedenis het Open Belgisch Kampioenschap Beffen!” (bescheiden applaus) “Maar alvorens ik de beide matadoren van vanavond aan U voorstel enige spelregels en huishoudelijke mededelingen.” De manager pauzeerde even en hervatte met die typische metalen stem: “Het kampioenschap zal plaatsvinden over twee ronden van maximaal twaalf minuten.” De manager wees op een digitale klok die duidelijk zichtbaar onder de kop van Jutta zat gemonteerd en die in grote rode digitale cijfers 12:00 aangaf. “De klok telt af. Mocht één van de dames echter eerder tot een orgasme komen dan hamert zij de ronde af op deze Kop van Jutta en de klok stopt, einde ronde. Let wel daarmee heeft de desbetreffende kandidaat nog niet automatisch gewonnen. Beffen is geen snelheidssport.” Je steelt mijn tekst dacht Thomas die de introductie door een kier in het gordijn precies kon volgen en de manager legde uit dat een driekoppige onafhankelijke jury, bestaande uit hemzelf, onze lieftallige bardame Louise -vandaar dat de bar tijdens de wedstrijd gesloten bleef- en de ons allen bekende Arthur – wie dat dan ook wezen mocht, hij kreeg in ieder geval een stevig applaus- het eindoordeel zou uitspreken. “Na de pauze zullen beide matadoren wisselen van dame, en over een uur”, de manager keek opnieuw op zijn horloge, hij leek een schoolvoorbeeld van Duitse punctualiteit: “Zullen we weten wie zich open kampioen beffen van België mag noemen!” (stormachtig applaus, nou ja, voor dertig man). “Voor de rest van de avond is de procedure zoals gewoonlijk. Drankkaarten bij Louise alsmede het sleutelgeld voor de eventueel beschikbare cabines.” “En?”, de manager keek de zaal nog eens rond: “Willen jullie nu de vrouwen zien? Willen jullie nu de vrouwen zien!!?” Tromgeroffel van Donny ,’Ja wij willen de vrouwen zien’ van het publiek. “Dan stel ik jullie nu eerst voor aan de lieftallige Amanda!” De Roemeense liep achter Thomas rug de zaal in onder applaus. Het publiek werd verteld dat Amanda pas 21 lentes jong was, geboren in het zonnige Constanta aan de Zwarte Zee en dat zij had aangegeven geen moeite te hebben met klaarkomen door orale bevrediging. Amanda zelf hoorde dit alles totaal onbewogen aan. Ze verstond er natuurlijk ook geen woord van.

“En dan op de roze bank”, de manager wees met zijn hand: “Plaats voor de wulpse Nicole!” De Poolse stapte de zaal in. Het applaus voor haar was harder. “Nicole is 32 jaar, komt uit Gdansk en is dol op beffen, mits en dat heeft zij mij zelf gezegd het goed gebeurd. Mag ik een hartelijk applaus voor Nicole!” Thomas en de grote Vlaamse auteur waren nu alleen in de garderobe. De schrijver zat nog altijd roerloos op zijn keukenstoel. Thomas ijsbeerde halve cirkels langs het gordijn als een artiest die wacht tot hij op moet. Het management ging verder met de aankondigingen. ”En nu, mag ik als eerste in de ring verwelkomen; de befmeester, de best beffende Belg aller tijden, dames en heren: de grote Vlaamse schrijver!” De zaal liet zich horen, vooral de Vlaamse tafel liet zich niet onbetuigd. “En tegenover hem, afkomstig uit ons eigen Den Haag”, zwak gejoel, uitbuiten straks dat thuisvoordeel, dacht Thomas: “De man met de gouden tong. Mag ik een daverend applaus voor…Tommy!” En daarmee was het definitief showtime, dacht Thomas hij schoof het gordijn opzij, stak nog snel een pepermuntje in zijn mond en stapte voor de tweede maal die avond De Tijdscapsule binnen. (bescheiden applaus).

De grote Vlaamse auteur was onmiddellijk weer gaan zitten op het roze bankje en dus restte Thomas niets anders dan op het mintgroene bankje plaats te nemen en de dingen verder af te wachten. Wat hem betrof mocht het grote beffen nu wel eens beginnen. Maar eerst moesten de meiden nog bloot. Dat deel van de show hadden ze beter kunnen voorbereiden. Terwijl Donny nog bezig was met het instarten van Donna Summer’s I feel love had Amanda, de kleine donkerharige Roemeense zich zonder verdere plichtplegingen van haar kleding -meer dan een glimmend trainingspak, slippers en haar ondergoed, dat rood met een zwarte veter was en er synthetisch uitzag als het spul dat je ziet in goedkope sexshops en zeer gering van omvang, meer was het niet- ontdaan en zo zat Thomas binnen tien seconden naast een spiernaakt Roemeens meisje op het groene bankje. Hij bekeek haar van opzij, zij keek recht vooruit. Haar medekandidate de struise blonde Poolse probeerde er iets meer show in te brengen maar ook zij leek niet de meest aangewezen kandidaat voor een nieuw seizoen Poland’s got talent. Bovendien droeg zij niet veel meer dan haar Roemeense zuster, een spijkerrok en een marine gestreept shirt. Haar lingerie was chiquer, leek van een betere modewinkel te komen en was lichtblauw met wit kanten tierlantijnen aan de rand. Zij schudde haar zware borsten, eerst in en later zonder bh in de richting van het publiek wat voor de nodige bijval zorgde. Maar met een minuut, anderhalf hooguit was het wel bekeken. Nicole nam plaats naast de grote Vlaamse auteur op de roze bank. En toen was het tijd voor de laatste officiële plichtplegingen. Arthur, het derde jurylid en beeldend kunstenaar werd op het podium genodigd om de door hem zelf ontworpen en vervaardigde trofee aan het publiek te tonen. Het leek op een zilveren bolletje op een sokkel, een centimeter of vijftien groot slechts, maar bleek bij omdraaiing een gevleugelde vulva te zijn. Op het sokkeltje dat zwart geverfd was zat een plaatje bevestigd met daarop slechts één woord: Befbelg.

“En Arthur, nu je hier toch bent wil ik je vragen alvast plaats te nemen bij de klok van Jutta om zo de wedstrijd officieel te starten, maar nu eerst de toss.” De manager haalde een munt uit zijn zak en vroeg om kop of munt. De schrijver wilde munt en dus kreeg Thomas kop en het werd munt. De grote Vlaamse auteur koos de Poolse Nicole als eerste en dat was een tegenvaller want die had Thomas ook graag als eerste gewild. Een goed begin leek hem het halve werk en Nicole leek hem in ieder opzicht makkelijker dan haar medekandidate. Zij leek verreweg het meest ontspannen in dit gezelschap. “Iedereen klaar? Zaallicht gedoofd? Muziek weggestorven? Oké dan: Tien, negen…”, dertig man publiek telde luidkeels en geestdriftig mee: “Acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, één, GO!!!” Arthur drukte op een knop en de klok begon te lopen; 11:59, 11:58.

Amanda lag naakt op haar rug, haar benen nog gesloten. Haar borsten waren klein en leken nog kleiner nu zij op haar rug lag. Thomas legde zijn handen er vlak onder, zijn vingers over haar tepeltjes die warm maar slap aanvoelden en er uitzagen als rozijnen. Hij boog zich voorover om Amanda’s navel, gesierd met een klein gouden ringetje te zoenen, maar zij strekt beide armen en duwde hem aan zijn schouders naar beneden in de richting van haar kruis, in een gebaar dat door een minder goed verstaander als een vorm van gretigheid zou kunnen worden opgevat, maar die Thomas eerder voorkwamen, als; sorry, maar voor tieten voelen word ik niet betaald. Daarna opende zij zwijgend maar uit zichzelf haar benen. Thomas bekeek Amanda’s flamoes.

Typisch de vagina van een nog heel jonge vrouw, een kleine bruin-roze schelp. Ze was onberispelijk geschoren. Van het dikke zwarte haar op haar hoofd was hier geen spoor terug te vinden. Thomas vroeg zich af of zij zich dagelijks schoor of dat drie maal in de week zoals bij zijn eigen baard volstond. Hij streelde zich nog één keer over kin en wang en liet zich voorover zakken terwijl hij Amanda’s geslacht nog eens goed in zich op nam, in gedachten al een routekaart plannend voor tong en lippen. Hij moest diep door zijn schouders gaan want zij had maar een mager kontje waardoor alles een stuk dieper lag en dus lastiger te bereiken. Van onder uit alleen een speetje waaronder zich haar gaatje moest bevinden. Thomas zette duim en wijsvinger van zijn rechterhand ter weerzijden en spreidde het zachte zuurstokroze daaronder. Pas iets hoger piepten haar kleine schaamlippen naar buiten. Zij staken af door hun iets donkerdere kleur en waren net niet helemaal symmetrisch. Amanda’s rechter kleine schaamlip was een ietsje groter en kulde zich aan de bovenkant in de richting van het minuscule kapje dat haar clitoris aan het gezicht onttrok. Thomas kuste die schaamlip en daarna de linker waar dat bovenkrulletje ontbrak en bedacht zich dat het natuurlijk feitelijk andersom was. De schaamlip zat links maar dat maakte het natuurlijk Amanda’s rechter schaamlip. Daarna stopte Thomas met denken nam haar schelp op in een zoete ronde mond en begon te likken.

De ware kunst van cunnilingus zit hem in de zintuigelijke waarnemingen van de man, of nauwkeuriger gezegd de gever, het oppikken van signalen van vrouwelijk genot en daar vervolgens op inspelen. Als je eenmaal aan het likken bent kun je de vagina zelf nauwelijks meer zien, daar ben je te dichtbij voor en zicht is er dan ook voornamelijk voor het mannelijk genot, de appetizer. Daarom houden mannen ook van porno. Maar gebruik je ogen. Houd haar gezichtsuitdrukking in de gaten. Strakke ogen en een frons? Probeer wat anders. Gesloten ogen en een glimlach op de lippen? Doorgaan! Vooral doorgaan! Bekijk haar borsten, reageren haar tepels? En dan weer neerkijken op dat kleine stukje buik tussen venusheuvel en navel, want laat vooral je ogen je concentratie niet verstoren.

Thomas zat met het probleem dat hij Amanda’s gezicht niet zien kon, omdat zij nog altijd op haar ellebogen steunde haar bovenlijf iets opgericht waardoor ondanks haar geringe lengte elk zicht boven haar borstjes, boven haar schouders verloren ging. Het leek Thomas sowieso niet de meest ontspannen of natuurlijke houding om je te laten beffen. Maar wie was hij om daarover te oordelen? Veel verontrustender was het dat Amanda al na een minuutje of zo -maar beftijd is haast onmogelijk in te schatten, in Thomas’ beleving duurde het steevast langer dan wat de klok na afloop aangaf- een schokkende beweging omhoog maakte en een terugtrekkende beweging bovendien, als bij een stroomstoot. Vagina en mond werden ruw gescheiden. Thomas bekeek haar kutje opnieuw. Ze was wel iets natter geworden -kleine dauwdruppels meisjesvocht hingen aan haar lipjes- maar de boodschap was desondanks duidelijk, cunnilingus is communicatie zonder conversatie en Thomas likte te snel. Sommige vrouwen hebben een al te gevoelige clitoris, en dan oververhit je de motor zodat pijn in plaats van genot het gevolg is. En daar zit niemand op te wachten.

Dus gas los, linkervoet op de koppeling, intrappen, rechterhand op de pook, van zijn vier naar zijn twee, uit laten lopen en dan voorzichtig weer wat snelheid in die tong brengen. Van de vlinder techniek, waarbij je je lippen zo ver als mogelijk terugtrekt en je het puntje van je tong het werk laat doen tot aan een het voorzichtig zuigen en likken van de clitoris waarbij je je tong om de zoveel slagen dieper steekt om bij haar gaatje het benodigde smeervocht voor haar clitoris op te diepen. Water halen, noemde Thomas dat altijd in gedachten en langzaam maar zeker leek hij grip te vinden op de materie. Amanda zakte achterover in de mintgroene bank zodat hij haar gezicht in het vizier kreeg. Er lagen nog wat resten spanning op maar elke keer dat Thomas van zijn likwerk opkeek zag Amanda er ontspannener uit. Haar lange zwarte haren raakten geleidelijk verwilderd als mede haar ogen en wanneer zij terugkeek sloeg Thomas de zijne ogenblikkelijk neer. Oogcontact wilde hij nu niet maken. Het zou hun beider concentratie kunnen verstoren. Nu moest het van zijn lippen en meer nog van het puntje van zijn tong, de sterkste spier in het menselijk lichaam, komen. Vonkjes wilde hij afgeven. Vonkjes van genot op en om Amanda’s clitje. Na verloop van tijd sloot het meisje haar ogen en Thomas volgde dat voorbeeld. De klok tikte immers voort. Nu werd het tijd om de volgende zintuigen, zijn oren, ten volle in te zetten. De ademhaling van een vrouw die gebeft wordt, verloochent zich immers niet. Er zijn vrouwen die hijgen en piepen. Er zijn er die kreunen en steunen en sommigen krijsen zelfs of geven verbale aanwijzingen, welke natuurlijk in principe welkom zijn – je kunt het zelf immers moeilijk vragen wanneer je aan het beffen bent, en misschien is dat voor veel vrouwen ook nog een stiekeme bonus; partner houdt zijn muil eens dicht- mits die natuurlijk op vriendelijke toon -ietsje hoger schat, ja dat is lekker!- ter berde worden gebracht en niet als militaire commando’s. En dan zijn er de stille genieters tot welke categorie Amanda leek te behoren als hij haar al aan het genieten kreeg. Maar een opgewonden vrouw dat hoor je altijd af aan de ademhaling. De versnelling, de staccato, het inademen door de neus en weer uit door de mond. Thomas keek nog eens schielijk naar de rood gestifte mond boven hem, wachtend op de kleine genotsgeluidjes die, daar was hij van overtuigd, nu spoedig zouden moeten volgen, samen met die monduitademing.

Maar dat viel nog allemaal niet mee, vooral omdat op de roze bank naast hem een hoop meer misbaar werd gemaakt. Nicole bleek meer het type lawaaipapegaai. Zij steunde en hijgde er van het begin af aan lustig op los en de storm werd allengs luider. Thomas had de grootste moeite zijn meisje er bovenuit te horen en ook de grote Vlaamse auteur gromde en grauwde en onderbrak zijn werk zelfs regelmatig voor de één of andere krachtkreet als: ‘nondedju’ , ‘zo’n geile doos en ‘ik bef je ‘zot!’, -merkwaardig Thomas had hem zeker niet als prater ingeschat- wat weer voor de nodige akoestische bijval en aanmoediging van vooral zijn eigen tafel zorgde. Hou dan je concentratie maar eens vast. Dat is beffen tegen de bierkaai. En dus besloot Thomas de tastzin van zijn vingertoppen aan te wenden. Tot dan toe hadden Thomas’ handen werkeloos aan weerszijden van Amanda’s lichaam gelegen de palmen weggedrukt in de mintgroene stof. Wel had Thomas regelmatig zijn vuisten gebald en ontspannen om de bloedsomloop gaande en zijn handen warm te houden. Dat kwam nu van pas. Thomas legde beide handen voorzichtig op het middenrif van het Roemeense meisje. De borsten, haar tepels nog altijd zacht vermeed hij na de valse start nu minuten geleden. Ze leken stomweg niet tot haar erogene zones te behoren, het had geen nut. Maar nu hij haar ademhaling nauwelijks kon horen kon hij die voelen onder zijn vingertoppen, zijn likken in hetzelfde ritme brengen en dat werkte. Nog beter bleek het zijn handen strelend te laten zakken tot onder haar kleine billen de duimen naar binnen in de richting van haar gaatje. Zo kantelde Thomas het bekken voorzichtig omhoog. Ze begon nu goed nat te worden het neukgaatje ging als een roze bloempje open en door zijn duimspieren miniem aan te spannen trok hij haar nog wat verder open. Hij stak zijn tong naar binnen en dan weer omhoog, via het pisgaatje richting de clit. Hij herhaalde de handeling in steeds hoger tempo. Wel was het zaak, nu Amanda hoger lag direct tong contact met haar nu bereikbaar geworden poepgaatje te vermijden. Niet dat Thomas daar zelf moeite mee had, en er stond ook niets over in de regelementen, hoe immers zou de jury een rim-overtreding visueel ooit kunnen vaststellen. Maar het risico was te groot. Het risico dat Amanda het zelf smerig zou vinden en opnieuw zou gaan schokken met dat lijfje. Dan kon Thomas weer opnieuw beginnen. Zo werd beffen snakes and ladders. Maar het bleef voorzichtig werken. Het was maar een heel klein paneeltje. Alles zat vlak bij elkaar. Het neukgaatje bleef nu vanzelf open staan. In biologische zin bereidde haar kutje zich voor op penetratie, op bevruchting, reproductie ons eeuwig en enig biologisch doel. Maar het leek Thomas nog altijd een extreem nauw gaatje voor een erectie van zijn formaat, als hij die al gehad zou hebben op dat moment wat overigens niet het geval was. Maar natuurlijk bedriegt ook schijn hier want zijn niet talloos veel miljoenen uit precies zulke nauwe gaatjes geboren? En de hele gedachtegang was sowieso academisch want als er vanavond nog geneukt zou worden dan zou dat in ieder geval niet met Amanda zijn. Dit alles was geen voorspel. Dit alles ontaardde zo langzamerhand in een taaie race tegen de klok want Thomas vermoedde dat de twaalf minuten nu toch wel zo’n beetje op zijn eind zouden moeten lopen. Hij sloot opnieuw zijn ogen en viel aan op de vlezen schelp onder zijn tong. Sneller nu en sneller en nog een versnelling erbij en nog één, sneller, sneller, laat flitsen die tong. Amanda aangekondigd als het meisje dat geen moeite had met klaarkomen door orale bevrediging en bevredigen zou hij haar. En Thomas kwam dichterbij en de finish leek hem zichtbaar en… …Beng!, Beng!, Boing!, Ding!, Deng!, Dong! pal boven Thomas’ hoofd.

Nicole, de Poolse op de roze bank was klaargekomen en had op de Kop van Jutta afgeslagen. Amanda maakte zich onmiddellijk van Thomas los, schoot in haar ondergoed en trainingspak en begaf zich naar de bar. Thomas keek schuin omhoog. De bel van Jutta trilde en galmde nog na van de klap. Op de klok stond nog één minuut en 32 seconden. Zij waren dus ruim tien minuten aan het beffen geweest. Daarna keek Thomas naar de roze bank. Zijn tegenstander maakte zich nu pas los uit de zware witte dijen van zijn prooi. Zijn lange haar liep in slordige vette vegen langs zijn gezicht en hij zweette als een otter. Zijn grote bril stond ietwat scheef op zijn neus en hij had een triomfantelijke pestgrijns op zijn smoel. Nicole trok een badjas om haar blote lijf en vervoegde zich bij haar collega aan de bar, die zojuist door Louise werd opengegooid. De manager trok zich terug, zei in het voorbijgaan ‘twintig minuten’ tegen Thomas om zich even later als barman bij zijn vrouw te voegen voor de bestellingen in de pauze. Thomas nam een cola en trok zich terug op het dakterras om te roken en om zijn eigen wonden te likken.

Want Thomas stond op achterstand zo veel was wel duidelijk. Nijdig trok hij aan zijn lichte joint. Beffen geen snelheidssport? het mocht wat! Het theater dat die Nicole had geschopt en dan ook nog eens afgeklokt worden. Nee deze ronde was hij kwijt en er zou er nog slechts één volgen; één laatste kans. Op het dakterras was het stil maar de Dobbelstraat beneden leek in vol bedrijf. De rode lichten brandden nog en het leek er drukker dan eerder die avond toen hij hier met Donny had gestaan. De dj van dienst die nu achter zijn potten en pannen bleef om de zaal alvast wat op te warmen voor de afterparty later. Op dit moment draaide hij oude Motown, zwarte muziek voor een wit publiek, en Thomas bleef alleen. Beneden op straat werd een deur opengegooid gevolgd door een schelle vrouwenlach en de belofte ven ‘alles maken’ en ‘lekker roestig’ voor één van de wandelaars beneden. Aan het accent en de stem te horen een stevige Zuid-Amerikaanse op leeftijd, maar de passant liet zich blijkbaar niet overtuigen want seconden later klapte de deur venijnig hard dicht. Thomas haalde zijn horloge uit zijn zak. Het was even over half elf. Nog ruim twee uur dus voordat de straat op last van de gemeente zou sluiten voor de nacht. Tijd zat, lekker roestig, dacht Thomas, het jointje deed zijn werk, maar toen overviel hem een sombere gedachte. Want stel nu eens, bedacht hij zich, dat het zo meteen als volgt zou gaan; hij had die kleine Roemeense net met bloed, zweet en tranen opgewarmd, had haar een eind op weg geholpen. Straks zou het wellicht een koud kunstje zijn voor zijn opponent om al zijn werk met een paar vuige streken van zijn Vlaamse tong af te maken, te gaan strijken met de eer van zijn arbeid! Nicole daarentegen die was al klaargekomen. Zou zij het zo snel opnieuw kunnen? De tijd dat Thomas zelf twee keer in een half uur kon komen lag eerlijk gezegd inmiddels al weer een tijdje achter hem. Maar mannen zijn geen vrouwen. Je kon het bij vrouwen stomweg niet weten. Misschien was Nicole gewoon van zichzelf een veel geiler wijf en hunkerde ze naar meer, hunkerde zij naar kwaliteit en was er nog alle kans op een knallende gelijkmaker. Thomas doofde zijn sigaret zorgvuldig. De deur beneden hem ging opnieuw open en een ander werd ‘lekker roestig’ beloofd. Niets lekker roestig, dacht hij; speedbeffen dat is wat we nodig hebben. Thomas draaide zich om en liep de zaal weer in.

De tweede ronde was in aantocht. Louise ordende glazen achter de bar en hielp de laatste klanten. De barman trok zich terug en de manager trok Thomas even later aan de mouw: “We gaan weer beginnen.” Thomas vroeg permissie nog even naar het toilet te gaan. Daar aangekomen haalde hij zijn piemel uit zijn broek en plaste zichzelf nog eens zo leeg mogelijk. Wat was het zalig dat hij geen bier meer dronk. Thomas keek naar zijn lul in zijn hand en dacht aan het nauwe kutje van Amanda dat hij nog geen half uur geleden aan het likken was. Hij voelde een eerste zwelling, nu wel, maar kapte zijn gedachten af. Hij waste zijn handen langzaam en uitvoerig bij het fonteintje, nam een kleine slok water en bekeek zichzelf nog eens in de kleine ovalen spiegel. Hij draalde bewust omdat een langere pauze hem in zijn voordeel leek. Geef Amanda zo lang mogelijk de tijd om terug te zakken naar haar startniveau, niveau ijskonijn en geef Nicole nog even om dat eerste orgasme te verwerken. En als dat allemaal niet hielp, dacht Thomas terwijl hij het licht uit deed en het toilet verliet, kunnen we ons verder alleen maar vasthouden aan de olympische gedachte; meedoen is belangrijker dan winnen.
Thomas arriveerde als laatste in de befring. De grote Vlaamse auteur zat, op het mintgroene bankje nu en staarde wezenloos voor zich uit. Amanda zat, nog in trainingspak, op het uiterste puntje zo ver mogelijk bij hem vandaan. Zij leek er bij hem in ieder geval niet meer zin in te hebben dan bij de eerste ronde, een gunstig voorteken. Maar voor beffen geldt hetzelfde principe als voor darten of biljarten of schaken; op het spel van je tegenstander oefen jij geen enkele invloed uit. Het was zaak zich nu te concentreren op zijn eigen roze bank.

Nicole zat schrijlings op het kleine roze bankje en had het duidelijk warm. Er parelde kleine zweetdruppeltjes op haar voorhoofs pal onder de blonde haargrens tot aan haar iets donkerdere wenkbrauwen en naar haar blauwe ogen. De badjas liet zij zonder gêne open vallen en nog voordat de wedstrijd begonnen was wierp Thomas een scherpe blik op Nicole’s kut. En wat Thomas nu zag, dat was geheel andere koek. Was Amanda’s geslacht een fraai schelpje op een keurig aangeharkt strand, dit leek meer op een compleet heuvellandschap in Engelse landschapsstijl. Schaamlippen als wellustige naaktslakken kronkelend om een slijm natte roze vijver. Alles zichtbaar: het dashboard met in het midden het pisgaatje en daarboven onder de kap haar clit, eveneens zichtbaar, een knop met een deukje. Daar, daar moest hij zo zijn tong zien te krijgen. Hij mat de afstand in gedachten. Vagina’s zijn net gezichten. Er zijn er niet twee gelijk. Maar met dit verschil dat Thomas bij gezichten wel het onderscheid tussen mooi en lelijk kende, maar eigenlijk nog nooit een lelijke of nauwkeuriger gezegd een onaantrekkelijke vagina had gezien. Er zijn een hoop mensen, vrouwen en mannen die issues hebben met te grote kleine schaamlippen. Maar wat is te groot? Wanneer je er als vrouw geen last of klachten van hebt, zou ik ze lekker laten zitten en laten sabbelen, dacht Thomas. Hij had ooit ergens gelezen dat het oor het enige lichaamsdeel is dat bij de mens een leven lang blijft groeien, maar had deze wetenschapper de labia minora hierbij niet over het hoofd gezien? Het scheen Thomas toe dat vrouwen met het klimmen der jaren steeds weelderigere vormen verkregen, ook daar beneden. Of zou dat uitsluitend met het moederschap van doen hebben, het rekken, scheuren, inknippen en hechten. Hij kende de verhalen. Dat krijg je als een jongetje was in de jaren 70 en je moeder een feministe. Zou Nicole moeder zijn? Zou hij het haar vragen? Ze had in ieder geval de kut van een moeder terwijl Amanda een meisjeskut had. Maar zij had ook een litteken op haar buik, misschien van een blinde darm maar misschien ook van een keizerssnede. En als dat laatste het geval zou zijn, kon Nicole moeder zijn wat ze wilde maar ging zijn hele theorie over haar schaamlippen al niet meer niet op.

De manager had intussen de microfoon genomen en kondigde de tweede en beslissende ronde aan. Arthur stond gereed bij Jutta, twaalf nieuwe minuten op de klok. De dames ontdeden zich in sneltreinvaart van hun kleding en namen wijdbeens plaats op de bankjes. Het publiek telde opnieuw af. Bij vijf nam Thomas een zo diep mogelijke teug adem en zette zich schrap. Bij GO sperde hij zijn mond zo wijd als mogelijk open, trok zijn lippen zover als mogelijk over zijn tanden en nam een zo groot mogelijke tandeloze hap uit de flamoes van Nicole. En onmiddellijk hapte hij beet.
Er zijn vrouwen die het heerlijk vinden wanneer je hun vagina langzaam en teder open kust. Er zijn er die het fijn vinden wanneer de clitoris met geduld en met het topje van de tong wordt bewerkt, de eerder besproken vlinderslag. Er zijn er die graag aan hun schaamlippen gesabbeld worden, of gelikt over hun pisgaatje en in de raadselachtige ruimte daaromheen. Een plek die Thomas in gedachten altijd het voorgeborchte noemde en die officieel vestibulum schijnt te heten en waar een jonge onervaren knaap licht verdwaald kan raken, want het eigenlijk gaatje zit dieper, of anders gezegd lager, dan waar je het geneigd bent te zoeken. En er zijn ook vrouwen die het fijn vinden wanneer je daar dan je tong zo diep mogelijk insteekt. En zouden we tongen als rolmopsen hebben -formaat Gene Simmons maar dan een keer of drie- wie weet zouden we die vrouwen dan zelfs tot een vaginaal in plaats van een clitoraal orgasme kunnen brengen en dat zou orale seks weer een geheel nieuwe dimensie geven.

En dan zijn er tenslotte nog vrouwen die het allemaal even lekker vinden: Nicole, Nicole! Vanaf het eerste moment lag zij te kronkelen onder zijn tong. Te kronkelen en te kreunen: “So Nice, Don’t Stop” en: “That’s good!” En Thomas propte zijn mond vol met lip en likte als een bezetene; grazen, leeg grazen wilde hij deze vrouw. Daar waar hij net met Amanda zorgvuldig schakelend, toerentellers aflezend door de hele versnellingsbak was gegaan, waande hij zich nu in een grand tourer, automaat. Laten we zeggen een Jaguar XJ, V12. Voor hem de horizon van bolle witte buik, grote tieten en een rood aangelopen gezicht. 5,3 liter onder de kap, linkervoet op het daarvoor bedoelde steuntje, geen koppeling, en met de rechter het gaspedaal zo diep mogelijk dat hoogpolige tapijt injagen. Gaan met die banaan!

Wat dat hoogpolig tapijt betreft. Net als Amanda was Nicole van onderen geschoren, maar wellicht al wat langer geleden of anders net iets minder zorgvuldig. Er zat wat heel zacht dons op haar schaamheuvel dat Thomas eerder niet eens was opgevallen. Maar nu hij Nicole’s clit onder vuur nam, en dus hoog zat, kriebelde het aangenaam onder zijn neusvleugels. Wat meer aan de zijkant en naar beneden richting haar anus trof hij zelfs wat langere haren aan. Nicole was een natuurlijke blondine met een bleke huid en dan zie je die haartjes dus al snel over het hoofd. Bij zwartharige vrouwen als Amanda zag je gelijk iedere stoppel, zoals dat type vrouwen ook eerder last hebben hun snor of van een paar duidelijk zichtbare haren rond een tepel. Laat één ding duidelijk zijn; Thomas had geen probleem met behaarde vrouwen. Integendeel een vol behaarde poes met nog zo’n klein natuurlijk streepje haar door naar boven, soms tot aan de navel, verrukkelijk. Lang leve de toef op de foef! Wel vond Thomas geschoren vrouwenbenen mooier dan behaarde, maar een oksel of een paar verdwaalde tepelharen? Lekker laten zitten. En om op de kut terug te komen, het ziet er zo ook een stuk gezelliger uit, kaal lijkt het toch altijd een beetje op een rauw kipfiletje. Het kriebelt lekker aan je neus en wangen en het houdt dat specifieke onderbroekengeurtje vast.

En dat brengt ons meteen bij de laatste zintuigen die nog besproken moeten dienen te worden in het kader van goede cunnilingus als zintuigelijke ervaring: de geur hier voor het gemak even samen genomen met smaak, want tijdens het beffen staan van allerlei lichamelijke kanalen in nauwe verbinding met elkaar. Al bij de eerste hap had Thomas geproefd dat Nicole bij aanvang al natter was dan Amanda na de volle tien minuten. Gretig had hij zijn tong diep in haar vagina begraven om haar te proeven en te ruiken. Haar kut, smaakte naar kut en zoals kut smaken moest. Vol, zoet en romig en toch dat typische zilt met, heel essentieel, ietwat weeïgs. Haar sappen waren licht troebel, licht wittig daar waar Thomas helderheid verkoos, maar een kniesoor was hij niet en de smaak en overvloed maakte het meer dan goed. Nu hij terug was bij de clitoris rook hij haar voornamelijk, een vermenging van zee en platteland. Vreemd hij realiseerde zich nu pas dat Amanda eigenlijk uitsluitend naar zoetige parfum had geroken en gesmaakt. Niet onaangenaam maar van een totaal andere orde dan wat hij nu aan geur- en smaaksensatie beleefde. Zwarte vrouwen smaken naar aarde, naar rode aarde, wist Thomas en hij had zich dikwijls afgevraagd of Japanse vrouwen naar vis zouden smaken. Dat wil zeggen meer naar vis dan dat de gemiddelde vrouw smaakt, zoals flamingo’s uiteindelijk ook alleen maar roze zijn vanwege het voedsel dat zij eten. Maar Thomas had nog nooit een Japanse vrouw gebeft.

Dat Amanda en Nicole beiden geschoren waren verbaasde hem niet. Wanneer zij daadwerkelijk in de prostitutie zouden werken, en dat leek Thomas meer dan waarschijnlijk, leek een kale doos alleen al vanuit hygiënisch oogpunt ook hem verreweg de beste optie. Je wilt immers de vrouw proeven en niet het bier, zweet of de nicotine- Thomas moest even aan zijn tegenstander denken en dat meteen afkappen- van degene die je voor was. Maar daar was hier geen sprake van. Nicole rook en smaakte verrukkelijk. Het enige probleem nu was dat ze een tamelijk forse buik had, zacht wit Pools brood en omdat de clitoris nu eenmaal hoog zit wil het bij dikkere vrouwen nog wel eens gebeuren dat al dat zachte deeg je neusgaten dichtdrukt en dat ademt lastig, zeker wanneer de vrouw in kwestie hard op weg is naar haar hoogtepunt en jou verbaal of anderszins maant om toch vooral niet te stoppen. In absolute noodgevallen -lees; directe dreiging orgasme verlies- kun je proberen de lucht via je mond onder je tong door naar binnen te zuigen, maar je houdt dat maar een beperkte tijd vol en aangezien er nog een aanmerkelijk tijdverschil kan zitten tussen een vrouw die bijna klaarkomt en een vrouw die klaarkomt, is het soms raadzamer je adem en daarmee je krachten te sparen. Maar Nicole was alleen mollig en zeker niet dik, zodat het probleem makkelijk te verhelpen viel door zijn hoofd iets te draaien zodat zijn neus platter op haar huid lag. Het betekende wel dat hij minder kon zien, maar zijn ogen had Thomas bij deze fase van het beffen al lang niet meer nodig. Thomas snoof en merkte dat hij geil begon te worden. Maar wat vindt een vrouw eigenlijk zelf van haar eigen geur en smaak?

Wat mannen betreft is de boodschap simpel; even de jan-jodokus goed schrobben voor het pijpen wordt vrijwel altijd gewaardeerd. Maar vindt een vrouw haar eigen sexuele geur en smaak opwindend? Daar is een simpele lakmoesproef voor. Bef je partner maar eens helemaal klaar en geef haar direct daarna een ferme tongzoen. Dan merk je het vanzelf. Je hebt er eigengeilers onder die je gretiger dan normaal zullen terug zoenen, een middenmoot die we als welwillend neutraal zouden kunnen omschrijven en een derde categorie bij wie de eigen sexuele geur en smaak een vorm van afkeer zullen opwekken. Tref je een vrouw uit de laatste categorie dan is er op zich niets aan de hand. Zet dan alleen zo’n doos met papieren zakdoekjes, het liefst vochtig, klaar. Dan kun je je murf na het beffen eerst even fatsoenlijk afvegen alvorens tot een volgende fase van het liefdespel over te gaan.

Maar Thomas was niet bezig met tongzoenen of papieren zakdoekjes of volgende fasen. Hier was het eindspel aangebroken en Nicole zette met haar zware dijen vol de druk op Thomas’ kaken. Thomas maakte zich nog eenmaal los van die enorme Poolse kut. Een laatste ademteug als van een drenkeling en hopla kopje onder maar weer in haar zilte Oostzee. Soms hap je goed, soms hap je heel goed en een enkele keer hap je perfect. Thomas kwam weer boven met een flink stuk schaamlip in beide mondhoeken. Het vlezen gordijntje opengetrokken met in het midden, precies in het midden van zijn mond recht voor de punt van zijn tong de bloot gevallen en gezwollen clitoris. De clitoris die daarvoor zoveel zwaar graafwerk tussen haar schaamlippen had vereist, viel Thomas nu als een rijpe appel in de mond. Kwestie van niet meer dan zijn tong naar voren steken exact in dat kuiltje dat hij eerder gespot had. En daar smolten zij samen tot één motor, één kracht, één zin. Nicole begon van haar bekken uit mee te bewegen, korte stoten op en neer maar met de stoot sneller en krachtiger. Haar cilinders nu vastgeklonken aan zijn zuigers en inspuiten die brandstof. Want Nicole kreunde, ze kraakte, ze krijste maar ze brak vooralsnog niet. Blind zocht Thomas naar haar armen, haar handen, haar vingers. Hij wilde de zijne en de hare verstrengelen haar het orgasme in wiegen, in trekken desnoods. Maar zij maakte zich los en greep haar eigen zware borsten. De tepels stonden roze en fier overeind en naar buiten gericht, ieder een eigen kant op. Zij bekneep ze. Thomas zag het vanuit zijn ooghoek. Nog beter, dacht hij, geil jij jezelf maar op, en zijn concentratie verplaatste zich weer volledig naar zijn tong. Erotische elektronen vuurde hij af op die clitoris, dat atoom dat slechts gespleten kon worden door een daverend vrouwelijk orgasme. Nicole was gestopt met de stootbeweging recht naar voren en leek nu te proberen haar clitoris om zijn tong te roteren. Want iedere motor zal uiteindelijk een open neergaande beweging van kleppen en zuigers moeten omzetten in draaiende as om de auto daadwerkelijk in beweging te krijgen. Dit overigens met uitzondering van de wankelmotor. En daar stopte Thomas met werken. Een vrouw weet uiteindelijk altijd zelf het beste waar haar hoogtepunt zich daar van binnen precies bevindt. Voor hem was er nu niet meer te doen dan zijn tong zo ver mogelijk uit zijn mond blijven houden, wat overigens ook nog niet meevalt. En als U mij niet gelooft, probeer het gerust terwijl U verder leest en zie maar eens hoe lang U het volhoudt. En daarom zette Thomas de zijne zo goed en kwaad als het ging vast tussen zijn tanden terwijl hij haar onhoorbaar toesiste: “Oh ja, slet, rijd me met die geile kut, rijd je klaar op mijn mond. Schuitje varen, spleetje drinken en Hop Marianneke, stroop in jouw kanneke, Ik vaar je naar de Overtoom, Ik laat je poppetjes dansen.” Nicole onder hem krijste en…en…

Het volgende was Thomas voelde was een enorme klap op de rechterkant van zijn gezicht. Het was alsof een bulldozer hem terzijde schoof. Nicole beschikte over een paar zeer forse dijen, die er verleidelijk zacht en wit romig uitzagen van de buitenkant maar die van binnen zware en keiharde botten bleken te bezitten. Zij had zich op haar zij gegooid en wel zo abrupt en met zoveel kracht dat ze Thomas vol in het gezicht raakte en wel zo hard dat deze zijn evenwicht verloor en pardoes van het bankje lazerde. Hoewel ervan af lazeren was misschien overdreven. Daar was dat bankje te laag voor. Maar hij verloor wel zijn evenwicht en zijn onderlijf ging over de reling langs de houten rand van het bankje, waar Thomas allereerst pijnlijk bemerkte dat hij inmiddels een volledige stijve had, zij het nog maar heel even, en daarna dat zijn heup ongewild het glaasje water mee veegde dat het management daar zo zorgzaam voor de heren beffers had neergezet. Het glas viel stuk, water en scherven spatten uiteen op de vloer en Thomas, niet meer dan 62 kilogram hing spartelend aan de rand van het bankje. Het moet een kolderiek gezicht geweest zijn, want het oogstte een bulderende lachsalvo van het aanwezige publiek. Tommy, de man die cunnilingus en comedy tot een curieuze combinatie combineerde. Robert Crumb had er een dijk van een cartoon van kunnen maken. Maar tijd om daarover na te denken kreeg Thomas niet want op hetzelfde moment suisde er een grote hamer rakelings over zijn hoofd. Thomas dook weg maar de volgende klap pijnigde alleen zijn oren. Een beng, metaal op metaal, de zang van de bel van Jutta daar in de hoogte. Nicole was die avond voor de tweede keer klaargekomen, had Thomas terzijde gezwiept en zo hard op de Kop van Jutta geslagen dat die er bijna afvloog. En in een flits zag Thomas de klok alvorens languit voorover neer te vallen op de roze bank, zijn gezicht pardoes in de warme natte zilte en iets donkerder roze vlek die Nicole’s vagina daar had achtergelaten. De klok stond op zes minuten en twee seconden.

Six O Two! Six O fucking Two, Rendez-Vous. Vijf minuten en 58 seconden had hij er over gedaan. Eén-één, met het tijdvoordeel aan zijn kant. Thomas had zijn zin, het woord was nu aan de jury. En Thomas vermoedde dat de beslissing niet al te lang op zich zou laten wachten al was het maar omdat de bar nu eenmaal ook weer open moest. Louise was al onderweg. Zij was de eerste die Tommy aansprak en zij zag er verhit uit.: “Dat zag er gepassioneerd uit! Je blijft toch nog wel he voor de afterparty. Als jij zo nog wat energie over hebt wil ik ook wel zo gebeft worden, en als je wat intiemer met me wil zijn nemen we straks gewoon een cabine. Moet wel eerst de drukte aan de bar over zijn.” “En wat vindt de barman daarvan?” Louise keek hem doordringend en totaal superieur aan: “De barman doet uiteindelijk gewoon wat ik wil hoor.” “Nou wat die energie dan betreft, zou ik eerst een cola van je kunnen krijgen een grote met suiker en een hoop ijs?” En zij ging het gelijk halen in een groot bierglas op een voet. En Thomas dronk gretig van het bruine suikerwater, het koolzuur prikkelend in zijn neus daar bij al die andere geuren. Hij wachtte de uitslag en ook de verdere avond in zelfvertrouwen af, terwijl Louise de andere gasten begon te bedienen.

De heren juryleden hadden iets meer tijd nodig. Thomas zag ze in een hoek overleggen. Op afstand leken ze wel wat op Vinkenoog en Deelder. Ik kan altijd nog zeggen dat het een literaire avond was, dacht Thomas. Maar niet veel meer tijd want tien minuten later werd Tommy opnieuw op het podium geroepen. En daar stonden de beide befhanen hand in hand met het management nog altijd strak in zijn Armani-pak en zijn spiegelzonnebril in het midden als een boksscheidsrechter Arthur stond in de hoek van de ring, het beeldje van de vliegende vulva op een paars kussentje voorzichtig voor zich uithoudend. “And the winner is… “, Thomas slikte en daar was het bevrijdende rukje aan zijn linker pols. Zou het? Zou het werkelijk? Het zou, want daar ging de arm over de hele linie de hoogte in. Hij keek zijn eigen arm na: “Tommy!!!”

Gejoel, gejuich, bedankjes en felicitaties. Niet van de Vlaamse verliezer die zich na een norse halve hand onmiddellijk terugtrok met zijn gezelschap op zijn eigen tafel. Een kwartier later was hij starnakel bezopen. Maar het management werd bedankt voor de voorbeeldige organisatie, Arthur voor zijn jurywerk maar meer nog voor de schitterende trofee. Thomas hield hem onder zijn arm geklemd. “Komt uit een 3D-printer”, verklaarde hij: “Jutta heb ik ook gemaakt, bij deze is het aanbrengen van de zilververf eigenlijk het lastigste.” Thomas bracht het beeldje naar zijn mond en likte de zilveren spleet. “Smaakt nergens naar”, verklaarde hij: “Is de verf trouwens wel goed droog?” Thomas stak zijn tong uit naar Arthur. “Geen zilveren tong”, concludeerde deze. “Niks zilver een gouden tong!”, kwam Louise tussenbeide en ze gaf hem een blik. Als de boel hier zo echt op gang kwam, zou hij wellicht nog wel andere manieren weten om haar te bedanken. En natuurlijk had Thomas ook nog graag even de beide bebefte dames willen bedanken voor het zo bereidwillig openstellen van hun intiemste delen ten behoeve van dit kampioenschap. Maar Amanda en Nicole waren al vrijwel direct na de tweede bel verdwenen en hadden niet eens de prijsuitreiking afgewacht. Misschien aasden zij nu alweer beneden in de Dobbelstraat op een late klant, ze hadden nog wel even. Misschien ook waren zij gewoon moe, Nicole tenminste, en op weg naar huis. Wie zou het zeggen en wat deed het ertoe? Achter Thomas’ rug had Arthur, geholpen door enige vaste gasten van de Tijdscapsule Jutta en de befring al opgeruimd. De dansvloer kwam vrij, de discobol schoot licht. En op Thomas’ verzoek startte Donny Mink de Ville in met Demasiado Corazon. Het feest kon beginnen.
En zo beste lezers, lieve lezeressen werd Thomas op al wat latere leeftijd toch nog nationaal kampioen, een belangrijke streep op zijn bucketlist, hoewel daar eigenlijk stond ooit nog ergens Nederlands kampioen in te worden. Maar was het kampioenschap van de ons meest nabije en bevriende natie niet zeker zo eervol? Open kampioen nota bene! Dan ben je in zekere zin de beste van de wereld want zeg nu zelf; wanneer je Wimbledon wint dan ben je toch meer dan alleen maar de beste tennisser van Engeland? En een amateursport weliswaar maar was Tommy geen amateur in de ware betekenis van dat woord? Een liefhebber en zonder de lelijke bijklank die het woord in het Nederlands heeft gekregen. De trofee, de zilveren spleet, heeft hij op de boekenkast van de studeerkamer gezet, maar met de vagina zijde naar de muur, zodat het op het eerste gezicht niet meer lijkt dan een zilveren bolletje op een stokje. “Maar als ik ooit een Rolls Royce koop, dan haal ik the Spirit of Ecstasy er af en zet ik deze op de motorkap”, had hij Arthur beloofd. Het milde blauwe oog, dat hij overhield aan het dijbeen van Nicole -Wat heb jij gedaan? Ik ben naar een literaire avond geweest- trok al na een paar dagen weg. Het kostbaarst is Thomas echter een ander kleinood. Het singeltje van Mobey D. dat Donny hem later die avond in de handen gedrukt had. Jamaican Sun, geen grote hit, feitelijk nooit verder gekomen dan de tipparade, maar op het hoesje dwars over zijn eigen veertig jaar jongere blote bruine met gouden kettingen behangen bast de signatuur van de kleine grote man: ‘Love Donny S.. to Tommy, the Champ.’

En zo was het. Thomas was Open Belgisch Befkampioen, uitkomend in het bantamgewicht voegde hij daar graag aan toe maar uitsluitend omdat dat zo lekker in de monde lag en uitsluitend in gedachten, want zeg nu zelf; het is natuurlijk nou weer niet een kampioenschap dat je nu eens uitgebreid op je curriculum vitae gaat lopen te vermelden.